تحت هدایت هدف "کربن دوگانه"، صرفه جویی در انرژی و کاهش انتشار در بخش حمل و نقل جاده ای به یک نیاز اجتناب ناپذیر برای توسعه با کیفیت بالا-این صنعت تبدیل شده است. کامیونهای تراکتور، بهعنوان حاملهای{2} اصلی مصرفکننده انرژی در حملونقل بزرگراهی، مستقیماً تحت تأثیر مدیریت مصرف انرژی و بهینهسازی قرار میگیرند و نه تنها بر هزینههای حملونقل بلکه بر محیط زیست محیطی و امنیت انرژی تأثیر میگذارند. مدیریت علمی مصرف انرژی باید بر اساس مکانیسمهای عملیاتی خودرو، یکپارچهسازی رفتار رانندگی، ارتقای فنآوری و استراتژیهای عملیاتی برای ایجاد یک سیستم صرفهجویی انرژی چند بعدی باشد.
هسته مصرف انرژی کامیون تراکتور از تبدیل انرژی و تلفات انتقال سیستم قدرت ناشی می شود. مصرف انرژی کامیونهای تراکتور دیزلی سنتی عمدتاً به راندمان حرارتی موتور، تطابق سیستم انتقال و مقاومت در برابر رانندگی مربوط میشود: راندمان حرارتی موتور هنگام کار با بارهای کم یا سرعت بالا کم است و به راحتی منجر به اتلاف سوخت میشود. اگر نسبت سرعت سیستم انتقال با شرایط عملیاتی مطابقت نداشته باشد، مصرف برق بی اثر را افزایش می دهد. مقاومت در رانندگی به طور جامع تحت تأثیر سرعت خودرو، بار، وضعیت تایر و ویژگی های آیرودینامیکی قرار می گیرد، با افزایش مقاومت هوا در سرعت های بالا به طور درجه دوم و یکی از دلایل اصلی افزایش مصرف انرژی است. اگرچه کامیونهای تراکتور انرژی جدید هیچ آلایندگی اگزوز ندارند، راندمان شارژ و تخلیه باتری، محدوده عملکرد موتور و استراتژیهای بازیابی انرژی نیز سطح مصرف انرژی آنها را تعیین میکند.
کنترل دقیق رفتار رانندگی یک جنبه اساسی از بهینه سازی مصرف انرژی است. رانندگان باید به اصل "سرعت اقتصادی" پایبند باشند، از شتاب گیری سریع و ترمز مکرر که منجر به تخلیه ناگهانی انرژی می شود اجتناب کنند. حفظ سرعت ثابت در بزرگراه ها مقاومت هوا و شوک انتقال را کاهش می دهد. رانندگی پیش بینی شده (مانند رها کردن پدال گاز از قبل به سمت ساحل و استفاده از ترمز موتور برای کاهش سرعت) اتلاف انرژی ترمز را کاهش می دهد، به ویژه در مناطق کوهستانی که بار سیستم های ترمز کمکی را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد. علاوه بر این، برنامه ریزی منطقی توزیع بار و روش های ایمن سازی محموله برای جلوگیری از بارگیری ناهموار که مقاومت غلتشی را افزایش می دهد نیز ابزار موثری برای کاهش مصرف انرژی غیر موثر است.
ارتقای فن آوری پشتیبانی قوی برای مدیریت مصرف انرژی فراهم می کند. برای خودروهای بنزینی سنتی، راندمان حرارتی را میتوان با بهینهسازی طراحی محفظه احتراق موتور و افزودن سیستمهای گردش مجدد گازهای خروجی بهبود بخشید، در حالی که تطبیق گیربکسهای با راندمان بالا و لاستیکهای با مقاومت غلتشی پایین تلفات انتقال و رانندگی را کاهش میدهد. برای وسایل نقلیه انرژی جدید، بهینه سازی الگوریتم های کنترل بردار موتور، گسترش محدوده عملیاتی کارآمد و بهبود استراتژی های بازیابی انرژی ترمز برای به حداکثر رساندن تبدیل انرژی جنبشی در طول کاهش سرعت به ذخیره انرژی الکتریکی ضروری است. استفاده از فناوری های هوشمند، قابلیت های مدیریت مصرف انرژی را بیشتر تقویت می کند. سیستمهای نظارت بر مصرف انرژی داخل هواپیما میتوانند دادههای زمانی واقعی را در مورد بار موتور، سرعت خودرو، و موقعیت دنده جمعآوری کنند و ناهنجاریهای مصرف انرژی را از طریق مدلهای الگوریتمی تجزیه و تحلیل کنند تا پیشنهادات صرفهجویی در مصرف سوخت را به رانندگان ارائه کنند. سیستمهای مدیریت ناوگان میتوانند مسیرهای حملونقل و برنامههای زمانبندی را بر اساس دادههای تاریخی بهینهسازی کنند و از سناریوهای-انرژی- بالا مانند ازدحام و شیبهای تند اجتناب کنند.
بهینه سازی مشارکتی استراتژی های عملیاتی توسعه مدیریت مصرف انرژی است. شرکتهای لجستیک میتوانند مکانیسمهای ارزیابی مصرف انرژی را ایجاد کنند و شاخصهای مصرف انرژی خودرو را در سیستم عملکرد راننده بگنجانند تا درونیسازی{1}}صرفهجویی انرژی را ارتقا دهند. ترویج مدلهایی مانند تعویض تریلر و تحویل مشارکتی، نرخهای خالی-رانندگی خودرو را کاهش میدهد و مصرف انرژی کلی را از سطح سازمان حملونقل کاهش میدهد. به طور همزمان، نگهداری منظم اجزای کلیدی خودرو (مانند تمیز کردن فیلترهای هوا و کالیبره کردن انژکتورهای سوخت) برای اطمینان از اینکه سیستم قدرت همیشه در شرایط کار بهینه قرار دارد نیز برای حفظ عملکرد کم انرژی بسیار مهم است.
مدیریت مصرف انرژی وسایل نقلیه تراکتور یک پروژه سیستماتیک شامل فناوری، رفتار و عملیات است. از طریق{1}}تلاشهای چند بعدی، نه تنها میتوان هزینههای حمل و نقل را به میزان قابل توجهی کاهش داد، بلکه میتوان انتقال صنعت به شیوههای سبز و کم کربن{2} را نیز تسهیل کرد و پشتیبانی محکمی برای ساختن یک سیستم لجستیکی پایدار ارائه کرد.
